martes 9 de marzo de 2010

Punto y aparte

Podríamos decir que eso es lo que pasó hace un año. Un punto y aparte en la relación con una de las personas que era de las más importantes para mí. Desde entonces, la relación ya no ha sido la misma, y aunque sigue siendo buena, ya no es lo mismo. Horas en el msn, aprovechar el 90x1 de los rojos...

Estábamos pendientes de que a mi madre le dieran hora para la primera operación, por lo que las cosas en casa no estaban demasiado bien. Después de tantos años deberías que yo no pido ayuda, que lo que siento me lo trago para mí. Sólo te pedí una cosa, tenía un día libre para desconectar y preferiste ser egoísta (porque puestos a pedir fiesta, te daba igual el día) y decirme que podía hacerlo sola. Tocada y hundida. Incluso llegaste a insinuar que no tenía que "concentrar" mi amistad en una persona, porque podía llevarme un chasco. Cuánto más (¿intentabas?) arreglarlo, peor iba. Sólo necesitaba salir un rato, airearme, hablar, reirme un rato. Como siempre, no te diste cuenta.
Esa noche me fui a dormir llorando, sintiéndome sola y mal. Intentaba entender si había maldad o no, hasta que punto me apreciabas y si te habías dado cuenta de algo. Deduje que no...
Al día siguiente hubo cambio de planes y parecía como si nada hubiera pasado. Hasta que en el coche se hizo el silencio, y tuve que pedirte perdón por si la conversación nocturna se me había ido de las manos. "No pasa nada" dijiste.

Y enterramos el tema. Pero desde entonces me da la sensación que nuestra relación ha cambiado (o hemos cambiado), que cada vez va a menos. Quizás sean cosas mías... ¿volverá a ser lo que un día fue?

1 comentarios:

Raquel dijo...

Et puc entendre una mica, no per haver-me trobar amb aquesta situació exacta, però sí sentir que ja no és el que era...

Només et puc dir que la vida dóna moltes voltes i tu les has de donar amb ella.

I saps què? Ell s'ho perd.

(Potser et sembla que tu també t'ho perds, però pensa que de tot s'aprèn)